Από τις 24 μέχρι τις 29 και από τον Περισσό ως την Ειρήνη. Η Αθλητική διαπλοκή γράφει για τις μεθυσμένες μέρες...
Είναι 29. Ή μήπως 24; Πέντε μέρες διαφορά, δεν έχει και τόση σημασία.
Σίγουρα όμως είναι Μάιος. Και έχει ζέστη. Σταθμός συγκέντρωσης το Φάληρο, στον σταθμό του ΗΣΑΠ. Το τρένο δεν κάνει στάσεις. Το μαγικό qr code του εισιτηρίου αναπαύεται στο κινητό.
Προορισμός, ο Περισσός. Ή μήπως η Ειρήνη; Πέντε στάσεις διαφορά, δεν έχει και τόση σημασία.
Τελικά τι έτος έχουμε; 2024 ή 2026; Δύο χρόνια διαφορά, δεν έχει και τόση σημασία.
Πέρασαν σχεδόν δυο χρόνια. Η αγωνία είναι ίδια, το διακύβευμα τεράστιο και πάλι.
Οι μνήμες έχουν μπερδευτεί. Το πάθος του κόσμου, τα μέτρα ασφαλείας, οι οδηγίες στους φιλάθλους, τα συνθήματα στον ηλεκτρικό, το περπάτημα στον Περισσό, το περπάτημα στην Ειρήνη, τα κίτρινα και τα πράσινα καθίσματα, ο ύμνος του Conference League, ο ύμνος της Euroleague, το άγχος.
Η κεφαλιά του Ελ Κααμπί μπερδεύεται με το κάρφωμα του Ταϊρίκ. Ο Ικονέ οπλίζει στην μικρή περιοχή, ο Καμπάτσο σηκώνεται για ελεύθερο τρίποντο. Η μοίρα όμως έχει πάρει τις αποφάσεις της.
«Σφύριξε! Τελείωσε! Το πήρε και το σήκωσε ο Ολυμπιακός! Τέλος! Τέλος! Τέλος! Βγάλτε κατακαλόκαιρο τα κασκόλ σας, φύγετε από το Χατζηκυριάκειο, από τα Καμίνια, από το Πέραμα, κατηφορίστε προς τα κάτω!»
Όλα είναι ίδια. Η ικανοποίηση, η δικαίωση, τα ευτυχισμένα πρόσωπα, η επιστροφή με τον ΗΣΑΠ στον Πειραιά. Και πάλι χωρίς στάσεις. Και πάλι συνθήματα και το βαγόνι στον αέρα. Όπως τότε.
2024
Ώρα 00:43
«Κυρίες και κύριοι, διακόπτουμε την κανονική ροή του προγράμματός μας»
2026
Ώρα 23:14
«Κυρίες και κύριοι, διακόπτουμε την κανονική ροή του προγράμματός μας»
Πυροτεχνήματα παντού, ξέφρενοι πανηγυρισμοί, λαϊκός ξεσηκωμός. Δεν μπορεί, κάτι θα υπάρχει να ξεχωρίζει τις βραδιές. Τίποτα. Μέχρι και το soundtrack της Λιόλιου είναι το ίδιο.
Εκατοντάδες χιλιάδες λαού φτάνουν στο Δημοτικό Θέατρο. Η μία φώτο είναι από το 2024, η άλλη από το 2026. Δεν έχει σημασία ποια χρονιά αντιστοιχεί σε κάθε φωτογραφία.
Το ανοιχτό λεωφορείο ξεκινάει για τον Πειραιά τις πρώτες πρωινές ώρες. Συνοδεύεται από εκατοντάδες μηχανάκια και πλήθος λαού.
Τα τείχη γκρεμίζονται:
2024:
Είναι 04:40 το πρωί
Είναι 04:27 το πρωί
Να το πάρουμε λίγο αλλιώς;
Ξημερώνει νωρίς. Ζάλη, κόπωση, ψυχική ανάταση, δικαίωση, μπερδεμένες σκέψεις, ακραία συναισθήματα.
Μήπως αυτό το διπλό ευρωπαϊκό έπος στις έδρες των αντιπάλων μας μέσα σε 24 μήνες ήταν ένα όνειρο; Δεν έχουμε ακούσει και λίγες φορές για αλλόκοτα όνειρα.
Έλα όμως που αυτό δεν ήταν όνειρο...
Και πώς να ονειρευτούμε ξύπνιοι; Και το 2024 και το 2026 ήμασταν άυπνοι.
Ξημερώνει 30 Μάη, πώς πέρασε η ώρα. Ξημερώνει 25 Μάη, πώς πέρασαν τα χρόνια. Κάπως έτσι το έλεγε και ο ποιητής.
Ζαλίζομαι, αλλά βγαίνω στο πλατύσκαλο της πολυκατοικίας. Ένα τσιγάρο πριν κοιμηθώ.
Δεν ξέρω αν ξημερώνει 30 ή 25, δεν ξέρω αν έχουμε 2024 ή 2026. Ξέρω μόνο ότι είναι 7 το πρωί.
Είναι πρωί, ώρα 7, γυρίζουν σκέψεις και στιγμές μες στο κεφάλι...
Νίκησες πάλι.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου