Δύο εμβληματικά ντέρμπι «αιωνίων» με διαφορά 11 μηνών αποκωδικοποιούν το dna Ολυμπιακού και ΠΑΟ. Πώς πολέμησε η ψυχή του νικητή και πώς η «μαχητική»; Ποιος ισοπέδωσε στην επιτυχία του και ποιος ξεφυσούσε ανακουφισμένος στη δική του; Ποιοι χαρακτηρίστηκαν μάγκες όταν δεν νίκησαν και ποιοι «κότες» στον διασυρμό τους;
11/05/2003 vs 18/04/2004. Δύο ιστορικά ντέρμπι αιωνίων που σημάδεψαν το ελληνικό ποδόσφαιρο, κρίνοντας σε μεγάλο βαθμό τα πρωταθλήματα. Στο ένα, γηπεδούχος ο Ολυμπιακός στη Ριζούπολη. Στο επόμενο, γηπεδούχος ο Παναθηναϊκός στη Λεωφόρο. Και στα δύο, ο Παναθηναϊκός πήγαινε για δύο αποτελέσματα. Και στα δύο, ο Ολυμπιακός ήθελε μόνο τη νίκη. Στη Ριζούπολη μάλιστα ήθελε και διαφορά τουλάχιστον 2 τερμάτων...
Η νίκη του Ολυμπιακού στη Ριζούπολη, ήταν ισοπεδωτική και σαρωτική. Συνέτριψε τον Παναθηναϊκό με 3-0 σε ένα ιστορικό παιχνίδι που ήταν ουσιαστικά τελικός πρωταθλήματος. Έριξε στο καναβάτσο τα όνειρα του τριφυλλιού να γευθεί ένα πρωτάθλημα και έφερε το έβδομο σερί στο λιμάνι.
Ήταν τέτοιας έντασης η ισοπέδωση που αλλοίωσε άγρια το dna του Παναθηναϊκού σε επίπεδο οργανισμού και οπαδών. Δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν ότι οι μαύρες μέρες που περνάει ακόμα και σήμερα η ομάδα, έχουν ως απώτατη ρίζα τους το τραυματικό βίωμα της Ριζούπολης.
Από την άλλη, η ήττα του Παναθηναϊκού, ήταν ντροπιαστική και έτσι αντιμετωπίστηκε. Έφυγαν με σκυμμένο το κεφάλι. «Έχει δίκιο ο Κόκκαλης ότι είμαστε πελάτες, αλλά φέτος θα είναι διαφορετικά» δήλωσε λίγες μέρες πριν τη Ριζούπολη ο Γκόραν Βλάοβιτς. Δεν πήγε καλά αυτό. «Είστε κότες» είπε ο πρόεδρός τους. «Κότες και φταίχτες διοίκηση και παίχτες» είπαν οι οπαδοί τους που έριξαν ξύλο στους παίκτες τους, ανάμεσα στους οποίους και στον Βαζέχα!
ΠΡΙΝ:
ΜΕΤΑ:
Εντελώς διαφορετικά τα δεδομένα για τους νικητές και τους ηττημένους έναν χρόνο αργότερα στη Λεωφόρο. Καταρχάς ο Παναθηναϊκός δεν ήταν νικητής. Κατάφερε χάρη στη διαιτησία Δούρου να κλέψει την ισοπαλία και να παραμείνει σε βαθμολογική τροχιά τίτλου, αλλά ούτε έτσι νίκησε.
Πανηγύρισαν ασθμαίνοντας μία ισοπαλία και μάλιστα αλλοιωμένη. Κάντε σύγκριση με την ισοπέδωση της Ριζούπολης.
Ο δε Ολυμπιακός αγωνίστηκε λυσσασμένα στη Λεωφόρο. Σκόραρε δύο φορές και στάθηκε όρθιος με κόντρα διαιτησία. Κάντε σύγκριση με τις «κότες» και τους «φταίχτες»... Και επαναλαμβάνουμε, ήθελε μόνο νίκη και τις δύο χρονιές!
Και φυσικά δεν ξεχνάμε τη σφαγή του Δούρου, όταν δεν αποβλήθηκε ο Κυργιάκος για την γροθιά στον Τζιοβάνι (που ήταν και πέναλτι). Αντίθετα αποβλήθηκε ο Τζιοβάνι και ο Παναθηναϊκός απέκτησε αριθμητικό πλεονέκτημα για να μπορέσει να κλέψει τον βαθμό της ισοπαλίας.
Σε αντίθεση με τη Ριζούπολη, όπου διαιτητικά δεν συνέβη το παραμικρό (ρεπορτάζ εφημερίδας «Τα Νέα») :
Δεν ξεχνάμε επίσης ότι ο Παναθηναϊκός είχε οπαδούς του στη Ριζούπολη, ενώ ο Ολυμπιακός δεν είχε δικούς του στη Λεωφόρο, βάσει απόφασης της νεοεκλεγείσας κυβέρνησης Καραμανλή.
Ο παλαίμαχος του Ολυμπιακού Σπύρος Βάλλας, μιλώντας τον περασμένο Αύγουστο στο Gazzetta, αναφέρθηκε στην ομιλία του Νίκου Αλέφαντου πριν ξεκινήσει ο αγώνας της Λεωφόρου: «Έπρεπε να καταγραφεί η ομιλία του. Μιλούσε για Μέγα Αλέξανδρο, Ξέρξη. Ήταν συγκλονιστική».
Δεν γνωρίζουμε αν όντως καταγράφηκε από κάποιους η ομιλία του Αλέφαντου, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είχε σχηματιστεί δικογραφία για κοριούς στα αποδυτήρια του Ολυμπιακού, ωστόσο θα είχε ενδιαφέρον αν μπορούσαμε να την συγκρίνουμε με την αντίστοιχη ομιλία του Μαρκαριάν στη Ριζούπολη...
Μπορείτε να αναλογιστείτε τη διαφορά της ψυχής, του dna, του πάθους; Από την ομιλία του Αλέφαντου και την αγωνιστική εικόνα των παικτών του Ολυμπιακού στη Λεωφόρο, μπορείτε να αντιληφθείτε εύκολα...
Αν υπήρχε ιστορική αναλογία, η Ριζούπολη ήταν η άλωση της Τριπολιτσάς. Διελύθησαν εις τα εξ ων συνετέθησαν. Υποτάχθηκαν. Οι νικητές κατατρόπωσαν, οι ηττημένοι ανακηρύχθηκαν «κότες» από τους ίδιους τους οπαδούς τους.
Η Λεωφόρος ήταν οι Θερμοπύλες. Ποιοι ήταν όμως οι αντίστοιχοι «Πέρσες»; Τα σφυρίγματα του Δούρου, οι κοριοί στα αποδυτήρια, η ίδια η τότε κυβέρνηση που απαγόρευσε στους οπαδούς του Ολυμπιακού να πάνε στο γήπεδο, σε αντίθεση με τον πρώτο γύρο.
Και πάλι οι ερυθρόλευκοι πάλεψαν ηρωικά, όπως οι Σπαρτιάτες του Λεωνίδα. Και ακόμα και έτσι, δεν ηττήθηκαν. Οι γαύροι δεν ήταν ούτε «κότες», ούτε «φταίχτες», ούτε έφαγαν χαστούκια στο Ρέντη. Ήταν περήφανοι αγωνιστές, όπως οι 300.
Και ακόμα και τότε, χρειάστηκε να έρθει η Τούμπα, με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ να κατηγορούν τους παίκτες τους ότι «άνοιξαν πόδια» στον Παναθηναϊκό. Και χρειάστηκε να έρθει ο Κορυδαλλός, με την καταγεγραμμένη ομολογία του ιδιοκτήτη της Προοδευτικής ότι ήθελε να χάσει η ομάδα του από τον Παναθηναϊκό και ας υποβιβαστεί, αρκεί να μην πάρει ο Ολυμπιακός το πρωτάθλημα...
«Derby Sport», 12/05/2003 (μετά τη Ριζούπολη) «Μπράβο τους, το ήθελε και το πήρε δίκαια ο Ολυμπιακός»:
«Goal News», 19/04/2004 (μετά τη Λεωφόρο) «ΜΑΓΚΕΣ - Κατάθεση ψυχής από τον Ολυμπιακό που ήταν καλύτερος και αν ο Δούρος έδινε κόκκινη κάρτα στον Κυργιάκο, ίσως θα έφευγε με τη νίκη»:
«Sportime», 19/04/2004 (μετά τη Λεωφόρο) «Την καρδιά πρωταθλητή ο Ολυμπιακός, το προβάδισμα τίτλου ο Παναθηναϊκός»:
Αυτή είναι η διαφορά του dna των δύο συλλόγων, όπως αποτυπώθηκε ιστορικά στις μεγάλες στιγμές.
Όταν κάποιοι δειλιάζουν και κάποιοι άλλοι κοιτάζουν κατάματα την ιστορία...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου